13/10/09
Girando
27/8/08
Presentacion: "Que lle pasa a Pepe Pistola!!"


En fin, un día pra recordar, e un pasiño mais de Andrés Goteira e Gaita Filmes.
17/5/08
Unha ración de poesía o "Día das letras galegas"
Mergullándome pola rede encontrei esta preciosa poesía do escritor americano Charles Bukouski, considerado un dos mais importantes e influintes da poesía moderna. E ata aqui todo ben, pero non podía poñer un poema dun americano o día das letras galegas sen recordar tamen ó premiado este ano: Xosé Álvarez Blázquez. Espero que vos gusten tanto coma min.
la poesía ha recorrido un largo camino, aunque muy lentamente;
no eres tan viejo como yo
y recuerdo haber leído
revistas en las que al final de un poema
ponía:
París, 1928.
por lo visto, eso cambiaba la
cosa, de manera que quienes podían permitírselo
(y algunos que no podían)
se iban a
PARÍS
y escribían.
también soy lo bastante viejo como para recordar cuando los poemas
hacían referencias a los dioses
griegos y romanos.
si no eras ducho en dioses no eras muy buen
escritor.
además, si no eras capaz de collar un verso en
español, francés o
italiano,
con toda certeza no eras un escritor
muy bueno.
hace 5 o 6 décadas,
tal vez 7,
algunos poetas empezaron a usar
“yo” en vez de “Yo”
o
“&” en vez de “y”.
muchos siguen usando el “yo”
con minúscula y muchos más siguen usando el
“&”
convencidos de que resulta
poéticamente muy efectivo y
moderno.
asimismo, la noción más antigua aún en boga en
que si no puedes entender un poema entonces
casi con toda certeza es
bueno.
la poesía sigue avanzando lentamente, supongo,
y cuando un mecánico de coches cualquiera
empiece a llevar libros de poesía para leer
a la hora del almuerzo
entonces sabremos que estamos avanzando en
la dirección
adecuada.
&
de eso
yo
estoy seguro.
¡Adelante!, 2006, póstumo. Traducción de Eduardo Iriarte.
| Non é certo que os nenos teñan fame Non pode ser. Ben o sabedes todos os que andades no mundo atafegados á percura do pan dos vosos fillos Ises outros que vedes pola rúa pedindo esmola, non teñen fame, non, porque daquela vos teríades morto de vergonza. E ben vos vexo andar nos vosos coches ou nos tranvías, a berrar de cousas estranas, -¡viva, beba, baba, buba¡- sen reparar naquil esfarrapado que coa moura mauciña está petando na porta de ferro. Por iso penso que non é verdade o que algún caviloso di dos nenos que andan así petando pola vida -¡Non, home, non¡- lle dixen a un de aqueles- A xente pasa leda......¡Fora boa que andivesen a rirse dos seus crimes | |||||

