Mostrando entradas con la etiqueta Galicia. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Galicia. Mostrar todas las entradas

30/6/10

Amoríos

30/6/10 0
¡Amoríos!

Xa hai silveiras que escorren
e a auga vai camiño da casa,
chega miúda e doente,
¡coma lóstrego na noite!

Daquela entra nos ósos e na testa,
ata deixarse ir salgada polos ollos…

- ¿E seica choramos?

- Todos choramos polos amoríos.

15/1/10

Ós de fóra

15/1/10 5
(Dedicada a todos os que veñen de fóra pensandose mellores, mais intelixentes e mais sabios, a todos aqueles turistas que nunca unha horta viron a ainda teñen narices a explicarlles ós avós como se fai un enxerto o se trasplantan os tomates... a aqueles que sempre aproveitan pra criticar e que amañan en dúas faladurias a vida da casa, do pobo, da rexión ou do país. Que aqui non lles privamos de nada, pero que tampouco nos quenten a cabeza, que non temos gana de leria.)

Ós de fóra

Poden vir, poden falar,
poden, xa ora, vender e comprar,
poden, se queren, rir sen parar…

Pódense ir, poden voltar,
pode ser, pra eles, coser e cantar,
poden, con sorte, quedar no verán…

¡Agora! se veñen
mexar polos mais,
¡poden leva-las
sen vi-las buscar!

¡Poden! ¡poden!

¡e non han poder!

28/12/09

Xurxo Mares - Abierto

28/12/09 2

Utópico, elegante, irreverente, genial, sutil… un obrero de sentimientos, ese es Xurxo Mares en un disco, en un concierto o en un papel. Había escuchado algunas ya de sus canciones en la gran red y sinceramente me había convencido de que a veces nos empeñamos en buscar fuera lo que tenemos al lado de casa, un cantautor superior.


El disco que tengo vino después, gracias a un detalle del protagonista, se llama “Abierto”, más bien es de la familia del libro-disco, o del libro-disco ilustrado, pero para mí son sobre todo enormes canciones. Un trabajo producido por el propio Xurxo en el que suenan guitarras a pares (Xurxo Mares y Tito Ritman), contrabajo (Juan Tinaquero) y percusión (Alfonso Camarero). Vamos a adentrarnos en él, en su preciosa maquetación, en sus delicados arreglos y en la voz macerada e hipnótica de su autor.

“Abierto” data del 2005 y son diez canciones como diez soles. Comienza con “Flores en la mente”, una canción alegre que nos muestra el lado más utópico y optimista del autor, y a la vez crítico y convencido de su forma de hacer las cosas, su musicalidad y ritmo hacen que cojas el disco con muchas ganas. Después viene la intimista “Y no desesperar…” en la que se deja entrever una ruptura:

Y no se por qué
quiero escucharte alguna vez
que nada me guardé.
Que me he dejado hasta la piel. (…)


De la mano llega la tercera canción, “Hoy”, en la que, de un modo más desenfadado, con más swing, Xurxo Mares parece que continúa la historia anterior y, sin olvidar, decide pensar en el presente o por lo menos ser consciente de él.

“No se secan” marca para mí el comienzo de una nueva parte del disco, aunque mantiene la temática, creo que la canción a nivel interpretativo llega mucho más adentro que las otras, es sin duda una de las mejores del disco, una canción de una profundidad y de una sensibilidad que asusta. Llega la canción numero cinco, y con ella quizás la más representativa del mismo, “Camelot”, un tema de utopías y quimeras que juega maravillosamente con las palabras, para demostrarnos que sólo si queremos podemos cambiar las cosas, pero que aún está en nuestras manos. Unos acertados arreglos de cuerda y la sentida interpretación de Xurxo consiguen llevarnos al clímax en más de una ocasión, trasladar nuestros corazones hasta Camelot. Con “De todos o ninguno” consigue redondear la maravillosa parte central del disco, una canción inspirada en una pregunta de su hija y en su contestación, cambia el registro y cuanto más la escuchas más te gusta, esas guitarritas y esa armónica que surca la canción hacen que te acomodes en una nube al escucharla, es sin duda la más entrañable, el primer enlace entre estrofa y estribillo me encanta… pillar sin pausa el próximo verso y matar el gusanillo del oyente… además poco a poco va subiendo el cuerpo de la canción y casi sin que te des cuenta estás metido en una fiesta instrumental hasta que se acaba, quizás lo que menos me gusta, un final demasiado abrupto.

La sensualidad del tema número siete se palpa desde los primeros compases, “Y no quiero regresar” es un tema directo, de una relación íntima, ciertamente es un tema sugerente aunque peligroso a la vez, puesto que ciertamente resulta difícil tratar un tema así sin caer en superficialidades para intentar mantener un cierto realismo y dinamismo. Entramos en la recta final con la alegre y mordaz “Malos tiempos”, la canción es muy divertida deja un regusto clásico en la interpretación de Xurxo, la texto es totalmente protesta, contra el mundo, contra la forma de repartirlo, contra el modo de entendernos… La penúltima bala en el cargador se trata de una canción hermosa, musicalmente tiene un riff pegadizo y que sin necesidad de más apoyo que una armónica se sostiene sin resultar pesado en ningún momento, la letra de “Fuera del tiesto” es una poesía, no me atrevería a decir si autobiográfica o no, y está cantada de forma sublime. Hablando de sublime, la canción que pone fin a esta magnifica colección, “El mismo ser”, es un final intimista, cálido, original y preciosista, con otra excelente letra:

Si uno es el sol
que nos ilumina
y una la tierra
que a todos cobija,
si una es la vida
que late y palpita
y tuvo por cuna
el agua bendita,
si uno es el aire
que inspira y expira
tu boca y la mía.

(…)




En pocas palabras se puede decir que el trabajo, “Abierto”, se trata de poesía clara y directa, gusto musical excelente, adornos los justos y una interpretación de bandera, se nota mucho cuando una canción significa mucho para su autor, y estas parecen todas extremidades de Xurxo Mares.

----------------------------------------------------

Por cierto, no dejeis de visitar el recientemente abierto bar de Xurxo Mares, para comer, beber, leer, charlar, tocar... encontrareis el Mares Bar en A Coruña en la calle: C/ Juan Canalejo 17-19.

19/12/09

O Pazo das Musas

19/12/09 2
Hola amigos, despues de dejar Genova y aterrizar en Santiago ("que Dios conserve a morriña"), por fin ya estoy en casa unos días para recuperar fuerzas, ver como está todo y empaparme de Galicia.

Fue el Jueves cuando llegué y al poco tiempo estaba en Lugo, porque Andrés Goteira ya me había dicho que en el Museo Provincial iban a proyectar "Simón" y "O Paquete", ya de partida muy interesante y satisfactorio. Pero lo que vino después superó con creces lo previsto porque la actividad que se desarrolla en el Refectorio del Museo, que se llama "Revista Oral: O Pazo das Musas" y está coordinada por Antonio Reigosa, es un compendio de pequeñas muestras culturales, gallegas y también muy lucenses, que tiene periocidad trimestral y aúna poesía, teatro, música, cuentos, entrevistas, cine, pintura, opinión... al final disfrutamos de las interpretaciones de Birimbao de Daniel Pando, los poemas de Toño Núñez musicados por Xabier Pérez, los videomontajes comemorativos del 5º aniversario de Lucía Picado, la exposición de pintura de Jesús López Lázare, y espero que también la gente disfrutase de nuestros cortometrajes.

Desde aquí mi felicitación por una actividad cultural tan interesante y original como esta, espero que se cumplan mas veces cinco años y poder estar por allí para disfrutarlo.

-Noticia en El Progreso

27/7/09

Sadautor 2009

27/7/09 2
Amigos, gracias ó traballo de Paris Joel o sabado 8 de Agosto na localidade coruñesa de Sada terá lugar a terceira edición do Sadautor, unha xuntanza amistosa dalgúns dos cantautores mais interesantes destes lares, aconsellovos que non deixedes pasar a ocasión de pasar unha preciosa velada ó carón da ondas do mar, nun "recuncho" da praia de Sada.






24/5/09

David Taboada - "Tal cual"

24/5/09 3

Crítica del disco “Tal cual”, de David Taboada.



El músico lucense David Taboada (www.davidtaboada.blogspot.com) sacó un disco hace unos meses que se llama “Tal cual”, con él tengo una pequeña deuda pendiente, intentemos saldarla.

Las calles de Lugo son inspiradoras, por lo menos las canciones de David Taboada dan esa sensación, él conoce bien las calles de Lugo pero poco a poco las calles de Lugo también lo van conociendo bien a él, y a su teclado y a su guitarra, porque David es un tres en uno. Además puede presumir de conocer y darse a conocer en muchas calles de toda Galicia. Aún le quedan muchas más calles por las que pasear su guitarra, sí, pero todo se andará. Ahora, si cambias “calle” por “bar” en el párrafo anterior éste ya tiene significado: la experiencia que va adquiriendo un artista, las etapas que va dejando atrás y culminan en una gran colección de canciones firmadas por David Taboada y reunidas bajo el nombre de “Tal cual”, ni más ni menos. Un disco heterogéneo, singular, moderno, muy bien arreglado, con potencia musical y lírica, estribillos enchufadísimos e inspiradas estrofas.

El disco en cuestión comienza con “Magia”, nunca mejor dicho, una apología al arte que consigue ser uno de los hits, con un saxo feliz y unos efectos de guitarra clavados, además está cantada con mucha garra, supongo que fue single, por lo menos a mi fue la primera en entrarme. Empezamos bien. David es un señor y como tal le dedica una canción a Galicia, “Chove, chove” es un encadenamiento de frases y situaciones típicas, otra canción potente con un estribillo que ni recuerdo las veces que lo tarareé por la calle, a mí me gusta que en Galicia llueva, a mí me gusta mucho esta canción. La primera parte del disco se cierra con “Espero” un tema a medio camino entre el ska y el rock, una canción que gana con el tiempo y en la que Carlos Bau colabora dándole todavía más puntos al tema.

Por momentos el disco se pone más intimista, disminuye la carga musical (piano, batería y voz) y nos habla de amor, “Café” es una canción feliz y una bonita historia de amor… ¡de todo menos canalla! Vamos ya por la canción cinco, “As tres irmanciñas” es el otro tema en gallego del disco (¡qué bien suenas en gallego!), seguimos hablando de amor, de poligamia de la buena, es una de mis favoritas y musicalmente creo que está muy lograda. “Alrevésèverla” es la vida el revés, una original e inspirada letra de cómo podría ser la vida si empezásemos a vivir desde la tumba, si en lugar de un pan debajo del brazo trajésemos un epitafio, musicalmente es pura energía, sin tiempo a respirar entre estrofa y estrofa, quizás demasiado forzada para cantar, pero los teclados al más puro estilo “honky tonk” y el solo de violín me pueden, y no puedo resistirme… Pero la historia continúa con “Silencio”, otra canción de amor, una canción embriagadora que te relaja y que te evade; con un estribillo precioso:

“Con la ropa del suelo hacer una trinchera,
defender esta paz frente cualquier guerra,
fundar una república, denunciar por plagio al cielo,

hacer un himno con este silencio…”


Llega el momento de la última etapa del disco, estamos en la canción 8, y si aún quedan dudas, si el oyente todavía no estuviese satisfecho, David nos regala tres canciones más que le ponen el broche de oro al cd, y así de repente escuchamos las primeras frases y acordes de “Newton vs Eva”, la canción te engancha desde el primer momento, la estrofa y el puente son dardos envenados… y como me gusta cuando suelta lo de:

“Newton quiere cometer un buen pecado,
un pecado con estilo, genuino, original…”


Todo el tema es un bis a bis de David Taboada frente a un acertadísimo Cesar de Centi, que pone en apuros al propio compositor haciendo suya la canción. No sé si se nota mucho pero he de reconocer que es mi tema favorito, disfrutadlo. Sin tener tiempo para recuperarnos del último hachazo llega “La gripe”, una rumba cañera, con sabor, color y textura, servida como una delicatesen del chef Taboada, música y letra se alían para hacer un tema redondo, lleno de ironía, con cabida para que se luzcan las guitarras y con un inspirado solo de piano que se hacía necesario para comprender al pianista que David lleva dentro… De este modo llegamos a la última canción de disco (bueno, esto no es exactamente así, pero el regalito del final lo tendréis que descubrir por vosotros mismos al comprar el disco) y para terminar por todo lo alto, ¿qué mejor que un rock and roll?... “Falso réquiem en la mayor” es un tema de base clásica muy bien armado, un sincero homenaje al rock and roll, la letra hace un original repaso de las décadas gloriosas del rock “moderno”, con guiños hacia los tópicos: las guitarras, las drogas, el sexo… y a los típicos: Rolling Stones, The Beatles, sus queridos Led Zeppelin, Black Sabbath, Guns n Roses… una delicia. Evidentemente el rock no morirá, y después de todo esto tengo claro que las canciones de David Taboada canciones tampoco.

El disco se terminó y nos dejó un gran sabor de boca, está lleno de canciones bien hechas, mezclando estilos, dando saltos y cayendo de pie, con unos músicos fantásticos arropando todas las canciones y un David Taboada espléndido, que no hace sino sorprenderme de cómo es capaz de hacer un disco tan bien producido y tan complejo como éste… que ha subido de nivel no me cabe duda, lo felicito y me alegro mucho. Espero que disfrutéis el disco.

Bueno, ahora viene lo importante, mañana tenéis que hacer un regalo y no sabéis cómo comprar el disco, pues es bien sencillo, aquí os dejo el enlace:

http://es.geocities.com/davidtaboadalopez/Puntosdeventa.htm

No os arrepentiréis. Doy fe.

15/5/09

Bilinguismo

15/5/09 1
Levo tempo con gana de comentar o meu punto de vista con respecto a este delicado tema, básicamente o meu punto de vista está na defensa do galego como lingua propia de Galicia. A miña postura baséase sobre todo pola necesidade que sinto de recuperar un terreo que xa fai moitos anos lle quitaron ó galego, durante as épocas nas que meus pais e meus avós non podían estudiar nin oficializar nada na súa lingua, na verba que levaban utilizando toda a súa vida, polas imposicións que recibían do goberno.

Podo decir que as circunstancias desencadean a miña forma de pensar. Síntome tradicionalista e galeguista, mais non nacionalista, e creo que debemos consevar ó máximo unha cultura e unha historia que levamos facendo propia dende tempos moi lonxanos, e esa cultura escríbese en galego (¡nunca en lusista!).

Sen embargo a miña postura non é para nada radical, escribo e canto en castelán diariamente, creo que son bilinguista e síntome orgulloso de selo, para min o castelán tamén é unha lingua oficial e tamén a considero a miña lingua. Con tódalas letras. Por iso penso que debemos convivir sen problemas entre todos, sen nungún tipo de imposicións, e isto vai tamén por algunhas modificación que o BNG implantou durante estes anos, non é tan complicado que que se poida falar galego en toda Galicia e que tamén se poida falar castelán; simplemente temos que respetarnos entre todos.

Agora que remato de escribir e sinto que non conseguín explicarme con claridade, de todos modos moitos xa sabedes que o meu punto de vista non é nada extremo e que solo busco poñer o meu gran de area na consevación dunha cultura que disfruto e que me encanta.

Bo finde a todos.

NOTA: Tiven que sacar a foto anterior á edeción debido a que me comentaron que había posibilidades de que foran os propios contramanifestantes quenes levaran eses carteis e eses disfraces, e tampouco quero faltar á verdade.

28/4/09

Concertos para este Xoves

28/4/09 2
Concertos por aquí cerquiña que non debedes perdervos, todos para este Xoves 30 de Abril, quen avisa non é traidor:

- No Paraninfo da Universidade da Coruña, ás 20:00h, MARWAN presenta o seu disco "Trapecista", teloneado por CESAR DE CENTI. Entrada Libre.


- Tamén na Coruña, neste caso na Fnac ás 19:30h, actúa CARLOS BAU preséntándonos a reedición do disco "Tiempo al tiempo". Entrada gratuita.


- En Santiago de Compostela na Sala Capitol, ROBERTO SOBRADO participa na final do Certame música Xove'09, el ás 22:30h (Antes tocan outros, todo comeza ás 20:00h). Entrada libre ata encher o aforo.


15/3/09

Onda Curta

15/3/09 2
Esta noite poñerán no programa Onda Curta de TVG a curtametraxe "Que lle pasa a Pepe Pistola!!" con comentarios en exclusiva do seu autor Andrés Goteira.

Invito a quen non a vise aínda que esteña atento á galega esta madrugada, o programa é á 1:15 da madrugada.

Contan na sús web:

"Hoxe, domingo, día 15/03/2009

Este domingo "Onda Curta" estrea a curtametraxe Kilo e Tres Cuartos, dirixida e protagonizada por tres rapaces de Ordes: Felipe González, Miguel Calvo e Manuel del Río. Unha historia divertida sobre un atraco perfecto? Os propios realizadores da curta quixeron realizar eles mesmos a reportaxe de presentación e non ten desperdicio. De visión obrigada para veciños de Ordes e comarca.

Outra curta que se estrea no programa do domingo é Que lle pasa a Pepe Pistola!, do realizador de Meira Andrés Goteira. Cunha estética moi peculiar conta a historia de dous irmáns enfrontados polo amor e o éxito. Foi unha das curtametraxes máis valoradas na edición pasada do Curtasnarede.

Por último, a parte musical virá da man dun grupo de Ribadeo Zora Gabbara, que estrea o seu primeiro vídeo musical, "The Honey Waltz"."

Saúdos

10/3/09

Camiño de Santiago

10/3/09 2
Hola a todos, creo que xa descansei bastante despois dos duros exames (desta volta foron ben, gracias) e é preciso vover á rutina de escribir aquí asiduamente.

Tiña ganas de adicarlle unha entrada ó Camiño de Santiago, pódese decir que son un defensor a ultranza do que isto significa. Tamén sei que hai bastantes detractores, xa sexa polo tema relixioso, pola masificación ou pola carreira na que se convirte por momentos.


Vou expoñer brevemente o meu parecer:

Primeiro de nada direi que, ainda que defensor, nunca tiven tempo suficiente para facer o camiño desde mais lonxe que Sarria o que me coloca coma un simple afeccionado no que a experiencia se refire. A primeira vez que o fixen foi hai 10 anos aproximadamente, de excursión co instituto, teño que dicir que esa camiñata pasou con mais pena que gloria e non me aportou demasiado, sen embargo as dúas seguintes veces supuxeron gratas experiencias en tódolos sentifos.



No 2004 tres amigos (come stai Domenico?) dispuxémonos a camiñar (sempre dende Sarria), xa dende o primeiro día comezamos a coñecer xente (era ano santo), e xa no pavillón no que durmimos ese día polo chan fixemos uns amiguetes caltaláns, día tras día coñecíamos mais e mais xente, o cansancio iba facendo mella, os madrugóns eran cada vez maiores e as risas eran continuas en cada un dos vieiros polos que transitábamos, ó final fixemos unhas amigas de Huesca coas que compartimos ata habitación nos últimos albergues. Ese ano coñecín xente de Cataluña, de Huesca, de Ferrol, de Italia, de Brasil, de Lugo, de Madrid... eses días camiñando foron unha das experiencias mais bonitas que tiven, das mais simples e das mais bonitas, e non me da reparo dicilo, recordo incluso o croques no Pórtico da Gloria, o abrazo ó Apóstolo, en fin... todo, dende as cañas no camiño ata ós momentos de extrema tranquilidade que deron lugar a alguns poemas , dende o aroma dos montes galegos nada mais espertar ata as noites nas que case non nos deixaban entrar albergues por querernos deitar demasiado tarde, dende ese billete de nonseicantos reais que regalou un profesor brasileiro ata a vez que case escacho coa risa ó ver cara de medo de Domenico ó camiñar a carón dunhas vacas por primeira vez na sua vida. Moitos mais recordos teño, e todos excelentes resultaron ser.


No 2008 volvín, por invitación dun dos meus mellores amigos, Juan, volvimos a ir poucos, 5 persoas, das que so coñecia a unha, a experiencia foi semellante á anterior, coa diferencia de que coñecimos menos xente e sen embago coñecín mellor a todos eses rapaces ós que acompañei, moi boa xente todos eles.



Teño recordos preciosos, igual que catro anos antes, de todas as comidas, da vez que case durmimos no medio do monte, do olvido da miña magnifica vara caseira, de novo das cañas no camiño, da chegada ó obradoiro, das conversas intimas e altamente interesantes...

En resumidas contas, para min o Camiño de Santiago é unha cura de desintoxicación de todos os malos momentos acumulados, un remanso de paz, unha experiencia que me resulta sempre enriquecedora, que me fai reflexionar, que me humaniza e me amosa que a humildade está por riba de todo. O camiño de Santiago: un camiño social, deportivo, cultural, relixioso e sanador.

Por todo iso espero repetir sempre que poida, a seguinte idea era facelo coa compañía dunha guitarra (¿algún cantautor se anima?), dende O Cebreiro mais ou menos, ou senón en bici de montaña dende o Roncesvalles. Calquera das dúas opcións consiguen que esboze un soriso.

Saúde camaradas.

PD: Concedéronme a beca Erasmus, o ano próximo falarei dende Genova, marcho con Vero á cidade na que Fabrizio de André e case un Deus. ¡Que nervios, miña nai!
 
◄Design by Pocket, BlogBulk Blogger Templates Blogger Styles ►